Een wat verlegen, zenuwachtige blik en een klamme hand. Dat is wat ik krijg als de 3 nieuwe stagiaires komen kennismaken. Ondanks een gedegen voorbereiding op school hebben zij toch het stereotype beeld van de afdeling waar ik werk. De mensen zitten de gehele dag maar als kasplantjes voor zich uit te kijken en op wat momenten van onvoorspelbaar, agressief gedrag na, gebeurt er niet zo veel. Zij zitten maar weg te kwijnen en te wachten op het onvermijdelijke einde. Ondanks dit schrikbeeld kijken ze erg uit naar hun eerste grote stage.

Na één week op de afdeling ga ik weer met de stagiaires in gesprek. “Hoe is de eerste week geweest en wat hebben jullie allemaal gedaan?” Ze zijn meegelopen met de verpleging en hebben vooral veel indrukken opgedaan. Maar aan het einde van de week zijn ze al gestart met het assisteren tijdens de zorg. “Ik heb mijn beeld drastisch moeten bijstellen. Ik had nooit verwacht dat werken met dementen zo leuk kon zijn. Ze zijn nog erg actief en je kunt nog best goede gesprekken met ze voeren. Ze zijn helemaal niet zo eng als ik eerst dacht”. Er schiet een warm en vertrouwd gevoel door mij heen, maar ik kan niet thuisbrengen waar dit vandaan komt.

We zijn inmiddels al 3 weken verder en ik heb hetzelfde gevoel veelvuldig gehad, maar snap nog steeds niet waar het vandaan komt. Een stagiaire vraagt ‘s ochtends of ik haar wil observeren en begeleiden als zij voor de eerste keer een cliënt zelfstandig verzorgt. Alles verloopt goed en soepel totdat ze een vest gaat aandoen bij een immobiele cliënt. Ik zie haar worstelen met het vest en zichzelf. “Het ziet er zo gemakkelijk uit als jullie het doen”. Ik grijp in en laat zien hoe ik het aanpak en geef haar nog wat tips. Zij probeert het nu zelf en het gaat in één keer goed. Met een gezicht vol trots kijkt ze mij aan.

En daar is het gevoel weer, maar deze keer snap ik waar het vandaan komt. Het is het gevoel van herkenning en medeleven! 6 jaar geleden stond ik daar, in haar schoenen. Ook ik had een schrikbeeld wat flink bijgesteld moest worden. En ik was toen voor mijn gevoel maar aan het aanmodderen en voelde mij flink voor schut staan omdat ik zoiets ogenschijnlijk simpels niet voor elkaar kreeg.

Dat stagiaires je een spiegel voorhouden wist ik wel. Maar dat ik op deze manier geconfronteerd zou worden met mijn eigen verleden had ik niet verwacht. Zo zie je maar weer dat ook stagiaires je altijd nog wat bij kunnen brengen.

FavoriteLoadingVind ik leuk

Over Niels van Dijk

verpleegkundige | amateur-fotograaf | beeldmaker | koffie-fanaat | zoekt naar grenzen