De zomervakantie staat voor de deur. Tijd om het werk even los te laten, niets te doen, op vakantie te gaan om straks in augustus weer opgeladen een nieuw schooljaar te starten. Maar voordat het zover is dwalen mijn gedachtes af. Naar vroeger, een zomerse jeugdherinnering…

Vroegâh gingen wij twee keer per jaar op vakantie. Mijn ouders hadden een goedlopend restaurant waarin hard werd gewerkt. Vakantie was het enige moment dat men niets hoefde. Van ski- tot zon vakanties, alles was mogelijk. Omdat vliegen met een groot gezin vaak toch iets duurder is, gingen we op vakantie met de auto. Een witte mitsubishi ofwel ‘het buske’. Tegenwoordig zou zo’n busje super hip zijn. Voor ons was het niets meer dan, zoals we het zelf noemden, een ‘debielen buske’.

Als het dan eindelijk zomer was, ging ons gezin op vakantie. Het buske werd volgeladen met alles wat een zespersoons gezin nodig heeft om twee weken lang te kunnen overleven. Twee overvolle Samsonite koffers, koelbox, parasol, kussens, één Nintendo, filmcamera, strandtassen, luchtbedden, stretchers, zonnehoedjes, een landkaart of vijf, paspoorten, eventuele tickets. Vaak ging oma ook mee, extra gezellig. Nadat alle spullen en het kroost was ingeladen kon de vakantie beginnen.

Met het Grote ANWB Wegen Boek vertrokken we. Mijn vader zat altijd volledig relaxed achter het stuur, mijn moeder las braaf de kaart. Oma hield het kroost onder controle. En wij speelden bijna geruisloos spelletjes en waren tevreden met één snoepje…

Of wacht. Zo zóu het moeten zijn. Het duurde namelijk dagen voordat de auto was ingepakt. De paspoorten waren altijd kwijt op de dag van vertrek. En dan begon de ruzie over wie voor mocht zitten en wie op de achterbank mocht liggen. ‘Mam, waarom zit er boter op mijn broodje!?’ Nog voordat we over de grens waren had er iemand sap gemorst. Een schreeuwende moeder over afstand houden. ‘Zullen we een spelletje spelen?’ probeerde oma dan nog. Debielen buske?
Op bestemming aangekomen werd het buske uitgeladen. Na een vaak te lange reis waren we moe en geïrriteerd. Iedereen had behoefte aan niets doen, waar kan dat nou beter dan op het strand? Mijn ouders al (poging tot) slapende en mijn zussen en ik alzwemmende/spelende, samen met oma. ‘Mam, waarom zit er zand op mijn broodje!?’… ’s Avonds gingen we uiteten, liepen we op de boulevard en hingen we de toerist uit. Viva la vie! Na twee weken werd het buske weer ingeladen en keerden we terug naar huis. Met het hele kroost en een stel uitgebluste ouders.

Ik kan me niet voorstellen hoe het is om in deze tijd met een buske en een groot gezin op vakantie te gaan. Met een navigatie, smartphones, Ipads, moderne appartementen, airco (!!!). Maar misschien dat dát juist zo’n vakantie voor mij bijzonder maakte. Soms wil ik terug naar die tijd, naar het buske en het gezin van toen. Viva la vie!

FavoriteLoadingVind ik leuk

Over Alisa Lalicic

Binnen de opleiding Pedagogiek te Tilburg werkzaam als onderwijs-onderzoeksassistent. Ik praat veel en denken doe ik nóg meer. Een blog biedt uitkomst 🙂 Verder houd ik van bakken, hardlopen, muziek luisteren, buiten zijn, de wereld ontdekken en ben ik altijd nieuwsgierig naar de mensen om me heen. De blogs geven een kijkje in de wereld in wat mij bezig houdt.