Met deze zomerse temperaturen laat heel Fontys zich zien. Het grasveld op de Stappegoor Campus ziet bijna zwart van de mensen. Er staat nog net geen bar en een podium. Mijn extreme behoefte aan zon wordt ruimschoots bevredigd als ik buiten ben voor een dagelijkse wandeling. Soms alleen, soms al overleggende met een collega. Ik kom in ieder geval aan voldoende stappen per dag.

Van de week was het wederom heerlijk weer om de vergaderruimte te laten voor wat ie was en naar buiten te gaan. Samen met een andere collega zochten we een plekje aan een tafel buiten. Het was de enige tafel waar maar één persoon aan zat, aan de overige tafels zitten groepjes. We zeggen, laat ik haar ‘Roze’ noemen, gedag en nemen plaats. Binnen enkele minuten komen onze andere twee collega’s van andere lesplaatsen erbij zitten. We zien elkaar één keer per periode en omdat we allemaal in hetzelfde schuitje (lees functie) zitten is overleggen essentieel. Overleggen in de breedste zin van het woord dan. Roze kriebelt wat in haar boekje. Ze is zichtbaar geïrriteerd maar dat is enkel mijn waarneming dus die laat ik voor wat het is. ‘Oh hier zijn jullie!’ zegt de laatste collega van de club en neemt plaats aan de tafel. We begroetten haar zoals collega’s die elkaar maar één keer per periode zien doen.

En dan gebeurt het. Roze slaat haar boekje dicht met een flinke klap. Okay, wederom een waarneming dus die laat ik weer voor wat het is. Ze staat op, kijkt ons aan en mompelt dan nét hoorbaar iets als ‘zo kan ik toch niet werken!’. Roze pakt haar telefoon en loopt in een snelle pas terug naar binnen. ‘Hebben wij nog iets fout gedaan?’ vragen we onszelf hardop af. Het is te laat om het nog aan Roze te vragen, wellicht geen goed idee. Niet dat ik veel mensenkennis heb maar op basis van mijn waarnemingen zou ik kunnen inschatten dat Roze nogal primair zou kunnen reageren.

Het is een luxe dat de Stappegoor Campus zo’n prachtig terrein heeft. Dat van iedereen is en waar geen regels aan zijn verbonden. Geen werkkamers of flexplekken. De Stappegoor Campus is er voor als je even een luchtje wilt scheppen. Daar ontmoet je andere mensen en kom je misschien zelfs tot rust. Jammer dat mensen als Roze die gedachte niet willen delen. Die zo’n fijne plek lijken toe te eigenen. Je werkplek of bureau, die is van jou. Buiten is voor iedereen, Fontys vrijheid voor ons allemaal. Dat maakt je werkdag misschien wat rozekleuriger.

FavoriteLoadingVind ik leuk

Over Alisa Lalicic

Binnen de opleiding Pedagogiek te Tilburg werkzaam als onderwijs-onderzoeksassistent. Ik praat veel en denken doe ik nóg meer. Een blog biedt uitkomst 🙂 Verder houd ik van bakken, hardlopen, muziek luisteren, buiten zijn, de wereld ontdekken en ben ik altijd nieuwsgierig naar de mensen om me heen. De blogs geven een kijkje in de wereld in wat mij bezig houdt.