Met een stevige pas snelt collega Paul naar een werkplek aan het raam. ‘Mijn plekje is nog vrij. Dat was gister anders, toen had iemand anders ‘m ingepikt…’ zegt hij enigszins beteuterd en installeert zich dan. Want collega Paul houdt van zijn plekje aan het raam. Ik betrap mezelf erop dat ik net als collega Paul een lievelingsplek heb. Een vaste flexplek. Want een eigen kantoor met personalized bureau, dat is kennen we allang niet meer. Bij FHP flexen we.

Definitie flexibele werkplek [in de volksmond flexplek]: een compacte activiteit gerelateerde (schrijfwerk, telefoonwerk of pc-werk) werkplek die per dag door verschillende personen gebruikt kan worden.

Iedere dag de vrijheid hebben om een plek te kiezen. Soms neem ik het ervan en hop ik van flexplek naar flexplek. Afhankelijk van mijn humeur; in een vrolijke bui meng ik me graag, in een ik-wil-met-niemand-praten-bui zoek ik een plekje bij het raam in de stiltewerkplek.

Al flexende zijn we iedere dag aan het werk. Al hebben stiekem meer collega’s net als Paul een vaste flexplek [1] . Ik weet niet of dat aan het team ligt, aan de werkomgeving of aan de mens zelf. Maar ik ben ervan overtuigd dat we allemaal graag een plekje hebben. Die je eigen kan maken en waar je opgezocht kan worden en jezelf kan terugtrekken. Bij een flexplek is dat anders, want die is nooit van jezelf. Toch houdt iedereen ook rekening met elkaar. Zo wordt er koffie gehaald voor ieder en valt het meteen op als er ‘vreemden’ zijn. Zo flexibel zijn we wel binnen FHP, dat collega’s van andere opleiding gewoon gezellig bij ons mogen flexen. Mits ze zich gedragen natuurlijk en niet de vaste flexplek van Paul innemen (derde rij, raamkant).

In mijn functie als onderwijs- onderwijsassistent ben ik dagelijks eveneens zoekende naar een plek. Omdat ik nooit een verschil zal maken voor wie dan ook. Daarbij vraag ik mij af óf ik überhaupt een plek moet bemachtigen. ‘Er zijn’ is in mijn geval al genoeg. Onlangs raakte ik in een gesprek met een collega van een andere opleiding. ‘Oh, jij bent de stagiaire toch…?’. Als ik terug loop naar de docentenwerkplek lach ik inwendig. Niet omdat ik het zo grappig vond dat ik voor stagiaire werd aangezien. Maar het zette me aan het denken. Met een tijdelijk contract (hallo flexibele schil), een flexplek en een onbekende plek in het team heeft dat flexen soms ook wel wat voordelen. Namelijk ultieme vrijheid binnen de Fontys kaders.

Als ik terug loop naar de docentenwerkplek heeft een andere collega de plek van Paul ingenomen maar ben ik nog steeds de onderwijs-onderzoeksassistent. Welke plek dat hier ook moge zijn.

 

[1] Een zelf geclaimde flexplek die vroeg in de ochtend al wordt ingenomen (er word nog nét geen handdoek neergelegd). Een plek waar men dagelijks naar terugkeert, en waar een dusdanig spoor wordt achtergelaten dat andere collega’s in de verlegenheid worden gebracht om die desbetreffende plek in te nemen (Lalicic, 2018).

FavoriteLoadingVind ik leuk

Over Alisa Lalicic

Binnen de opleiding Pedagogiek te Tilburg werkzaam als onderwijs-onderzoeksassistent. Ik praat veel en denken doe ik nóg meer. Een blog biedt uitkomst 🙂 Verder houd ik van bakken, hardlopen, muziek luisteren, buiten zijn, de wereld ontdekken en ben ik altijd nieuwsgierig naar de mensen om me heen. De blogs geven een kijkje in de wereld in wat mij bezig houdt.