Er verschijnen her en der studenten op de campus in kledij die niet behoort tot alledaags. Carnavalsmuziek klinkt er uit een lokaal en zowaar een mini polonaise. Plannen over optochten kijken, ‘hoe ga jij?’. Het enige plan dat ik maak is om carnaval te ontwijken. Best gek met Limburgse roots, maar de weersverwachting voor de volgende week in Marrakech stemt mij vrolijker. Een blog uit de oude doos (19 februari 2015) toen ik in de horeca werkte en carnaval vanachter de bar meemaakte. ‘Alaaf, alaaf de brook zakt mich af.’

De zaal stroomt langzaam vol met figuren, zo mag ik ze wel noemen. Of ik even op de bar wil gaan liggen. Dat zouden de Conchita’s wel leuk vinden. ‘Voor op Facebook!’. Jack Sparrow die stiekem met me flirt, dronken Ninja Turtles, een verpleegster die een dokter nodig heeft. Het bier stroomt met een tsunami-snelheid uit de tap. Dorstig zijn de figuren. Onherkenbaar door de maskers die ze dragen. Ik stel me voor wie de personen achter de maskers zijn die bij mij een biertje komen halen. Misschien is het wel de slonzige overbuurman, een docent van onze opleiding of de bakker van op de hoek. Verzameld in een zaaltje, staan ze samen bier te drinken. In een gek pekske, lallen over onzin. Uit de realiteit stappen en voor een paar dagen iets of iemand anders zijn. Zorgen even loslaten en gewoon lekker hagele vol worden. Dat doen de Conchita’s graag. En de Ninja Turtles. En Jack Sparrow. Ubernuchter toeschouwend deze scene beoordelen. Hoe vaak is het dat we dagelijks iemand anders (willen) zijn? Het dragen van een masker ter bescherming. Om de schijn voor de buitenwereld op te houden. Kwetsbaar opstellen mogen anderen doen, zelf liever niet. Een masker dragen. We doen het maar al te graag en al te vaak omdat het zo goed voelt. Totdat het masker afbrokkelt.

Op het einde van de avond zijn de Conchita’s bij elkaar te vegen. Sparrow’s haar ligt op de grond. Het is verre van menselijk wat hier gebeurt. Het repertoire van de dweilorkestjes lijkt oneindig. De snelheid van het bier vermindert vaart. De ware mens achter de maskers komt tevoorschijn. In hoeverre daar nog iets van over is… Het is geen schande om voor even iets of iemand anders te zijn. Dat is immers de bakermat van carnaval. Het gekke pekske en de maskers gaan weer voor een jaar de zolder op. Nu mag men weer zichzelf zijn, zónder masker.

FavoriteLoadingVind ik leuk

Over Alisa Lalicic

Binnen de opleiding Pedagogiek te Tilburg werkzaam als onderwijs-onderzoeksassistent. Ik praat veel en denken doe ik nóg meer. Een blog biedt uitkomst 🙂 Verder houd ik van bakken, hardlopen, muziek luisteren, buiten zijn, de wereld ontdekken en ben ik altijd nieuwsgierig naar de mensen om me heen. De blogs geven een kijkje in de wereld in wat mij bezig houdt.