‘Dublin is fantastisch! Wát een mooie natuur, echt aaaadembenemend. Het regent hier veel maar de pubs, live muziek, het bier dat rijkelijk vloeit en de vriendelijke Ieren laten dat vergeten. Ik zou hier kunnen wonen! Het is amazing!’

Ik kon niet wachten om bovenstaande tekst op een postkaart te schrijven. Want ik had er zó naar uitgekeken. De herfstvakantie doorbrengen in Dublin, gewoon met mezelf. Weg uit Tilburg, de toerist in Ierland uithangen. Dus ik boekte een vlucht en was klaar om te gaan. Een week lang tot rust komen en energie opdoen voor de komende tijd. Héér-lijk, ik had er (te) veel zin in.

De postkaart schreef ik nooit. De Lonely Planet gaf ik onaangeraakt terug aan een vriendin waarvan ik ‘m leende en ik pakte mijn backpack weer voorzichtig uit nadat ik ‘m een uur eerder had ingepakt. ‘Your flight is cancelled. We apologise’, aldus Aer Lingues. Ik had wel íets van het nieuws meegekregen maar hoopte dat Ophelia wel voorbij zou waaien. Ophelia nam haar rol als orkaan erg serieus. Er waaide niets voorbij dan alleen mijn vlucht.

Terwijl Ierland had te maken met een orkaan die over het land heen raasde, had ik eveneens te maken met een orkaan in m’n hoofd. Ik verbleef een hele dag in bed en sliep mezelf bijna depressief toen ik besloot mijn reisje te annuleren. De zon scheen fel buiten maar de gordijnen op mijn kamer bleven dicht. Misschien had ik me er teveel op verheugd? Of had ik het niet verdiend om op vakantie te gaan? Zo hard werk ik eigenlijk niet, ik had überhaupt geen vakantie verdiend. Waarom wilde ik naar Dublin? Om mezelf te bewijzen dat ik alleen op reis kon? Was ik bang dat als ik thuis zou blijven, dat ik teveel geconfronteerd met mezelf zou worden? Voordat ik het wist lag ik als een lamlendig ding midden in de nacht te huilen. Zo zíelig dat ik mezelf vond. De orkaan woedde rustig door, en mijn lichaam verdoofde langzaam door mijn eigen ontroostbare gedrag.

Op dinsdag scheen de zon wederom fel. Toen ik in de spiegel keek zag ik mezelf moe. ‘Grab yourself together!’ sprak ik mijn spiegelbeeld streng toe. Ik nam twee te sterke koffie en schreef op een briefje wat ik wilde gaan doen deze week. Ik streepte Dublin door en schreef o.a. Regte heide, babybezoek in Zeist, sauna, naar zuslief in Limburg, Reeshofbos, Oude Warande, port & cheese avond, uitslapen, Netflix op. Op dinsdagavond was de orkaan in mijn hoofd overgewaaid, met dank aan Pinot Grigio. Op woensdag was ik Dublin alweer vergeten. Dublin is er volgend jaar ook nog. En stiekem was de vakantie in eigen land/stad verdomde héér-lijk!

Dus toen schreef ik maar: ‘Tilburg is fantastisch! De natuur is ongekend en voor mij onbekend. De zon is overmatig aanwezig en de wijn en port vloeit rijkelijk. Met Tilburgers is alles gezelliger. Ik woon hier! Het is amazing!’ Liefs uit Tilburg 🙂

 

 

FavoriteLoadingVind ik leuk

Over Alisa Lalicic

Binnen de opleiding Pedagogiek te Tilburg werkzaam als onderwijs-onderzoeksassistent. Ik praat veel en denken doe ik nóg meer. Een blog biedt uitkomst 🙂 Verder houd ik van bakken, hardlopen, muziek luisteren, buiten zijn, de wereld ontdekken en ben ik altijd nieuwsgierig naar de mensen om me heen. De blogs geven een kijkje in de wereld in wat mij bezig houdt.