Sinds mei afgelopen jaar doe ik aan yoga. Destijds had ik het hardlopen weer opgepakt en iemand wees mij erop dat yoga een goede aanvulling hierop is. Iets met spieren langer maken, flexibeler zijn en andere fysiologische voordelen. Ik zocht een yogaschool op en schreef me in. Sindsdien ben ik wekelijks op een matje te vinden in een sprinkhaan-, kind- of de hond met het hoofd omlaag houding. Het is fascinerend hoe lenig ik er door ben geworden.

Een tijd geleden nam ik deel aan een yoga femm les, alleen bestemd voor vrouwen. Niet dat ik uberfeminist ben, maar ik wilde het graag eens proberen. Ik was de eerste en nam plaats op een matje met een blok, bolster en een deken voor de eindontspanning naast me. Er klonk rustgevende muziek op de achtergrond. Ik had een drukke dag gehad dus vouwde mezelf in een kleermakerszit en liet de gedachtes de vrije loop. De ruimte stroomde langzaam vol met allemaal vrouwen, ze zouden mijn moeder kunnen zijn. Enigszins op leeftijd, niet superfit en in te strakke pakjes (sorry mam). Iedereen installeerde zich met alle attributen die ze met zich meedroegen. Flessen water, vesten, tassen, thermoskannen. Dit was toch een yoga of zou er stiekem wijn zitten in die flessen?

De yogadocente komt vrolijk binnen gehuppeld, neemt plaats op haar matje en begroet ons allen. In deze les zal het draaien om de heupen. Ik hoop dat iedereen zijn echte heupies nog heeft. ‘Adem in, neem je schouders mee en laat dan los met een zucht.’ Dat doen de dames graag en gehorig. Ik zie mezelf lachen in de spiegel. Ik focus me op mijn ademhaling en weet mezelf zo in de plooi te houden. Al puffende en kreunende lig ik even later in De Duif houding. ‘Adem naar de blokkades toe’ zegt de yogadocente. Volgens mij is mijn lichaam een grote blokkade. Ik betrap mezelf erop dat ik al eventjes geen adem meer heb gehaald. De dame naast me ligt volledig relaxed als een geplette duif op de grond. Ik krijg kramp in mijn kuit en voel een spier in mijn nek verreken. Als een spartelende duif probeer ik mezelf in de houding te blijven. Ik geef het op en ga veilig terug naar de kind houding terwijl het zweet op mijn voorhoofd staat. Namasnee.

Het einde van de les nadert, de eindontspanning. Mijn favoriete deel van de les. Met een bolster onder mijn lichaam, onder een dekentje doen we een metta meditatie. Al twijfel ik sterk aan de aanwezigheid van de deelnemers als ik de dame naast me zachtjes hoor snurken. Na enkele minuten krabbelt iedereen weer overeind, vouwen we onszelf in kleermakerszit en mogen we onszelf bedanken voor de deelname aan deze yogales. Ik voel me als een elastiekje.

De volgende dag loop ik een uur hard zonder moeite. Mocht je opzoek zijn naar een nieuwe sport in 2018, give yoga a try!

FavoriteLoadingVind ik leuk

Over Alisa Lalicic

Binnen de opleiding Pedagogiek te Tilburg werkzaam als onderwijs-onderzoeksassistent. Ik praat veel en denken doe ik nóg meer. Een blog biedt uitkomst 🙂 Verder houd ik van bakken, hardlopen, muziek luisteren, buiten zijn, de wereld ontdekken en ben ik altijd nieuwsgierig naar de mensen om me heen. De blogs geven een kijkje in de wereld in wat mij bezig houdt.