‘Wat voor een soort contract heb je?’ vraagt ze. ‘Een tijdelijk contract tot eind juli en bij goed functioneren wordt ie verlengd tot mei 2019 met geen mogelijkheid tot vast contract.’ Ze maakt een notitie op haar blok en kijkt er bedenkelijk naar. ‘Okay’ gevolgd door een te lange stilte. ‘En je bent twee jaar in het buitenland geweest?’. Als je goed geluisterd had, denk ik bij mezelf, dan weet je dat ik inderdaad twee jaar in het buitenland ben geweest. Ze friemelt wat aan haar pen, klikt een schermpje open op haar computer en maakt zich gereed om ‘iets’ te delen. ‘Het spijt me heel erg, maar in jouw situatie kun je überhaupt geen huis kopen.’ Iets met niet drie jaar aaneengesloten in Nederland te hebben gewerkt en een tijdelijk contract. Ik voel mijn hoofd rood worden, ik schaam me en weet niet waarom. Omdat ik weer als naïeveling had gedacht even een huis te kunnen kopen? ‘Maar we kunnen wel een voorbeeld uitwerken!’ probeert ze nog. Met een fictief huis van €120.000 legt ze me alles uit rondom de eerste stappen van een huis kopen. ‘Maar dat is dus alleen als je drie jaar hier hebt gewerkt en/of een vast contract hebt.’ Die voorwaarden was ik nog niet vergeten. Bij gesprek dat volgt begint vrijwel iedere zin met ‘dus als ik …’ of ‘stel nou…’. Dat huis gaat er niet komen want ik voldoe niet aan het plaatje waar huis-kopend-Nederland naar opzoek is.

Als ik naar buiten loop valt er een last van me af. Hoewel het een teleurstelling is dat ik voorlopig nog niet in aanmerking kom voor het kopen van een huis, kan ik wel weer verder keuzes maken. De ‘sorry maar helaas’ van de hypotheekadviseur zet me aan het denken. Een huis kopen betekent ook ergens aan vast zitten. Nog meer vast zitten want ruimte voel ik nauwelijks hier in Nederland. De ‘jouw tijd komt nog wel’ uitspraken geloof ik allang niet meer. Want de enige tijd die voor mij geldt is nu. Nu mag ik keuzes maken zodat de tijd straks vanzelf komt.

Eenmaal thuis check ik direct vluchten naar Canada en Australië, begin ik een zoektocht naar een nieuwe baan en zoek ik naar appartement in Tilburg met een straal van 200km. Typisch gevalletje naïef bezig zijn; typisch Alisa. De keuze is reuze en dat maakt me reuze onzeker. Want weggaan zou betekenen wéér niets opbouwen. Blijven zou voor mij betekenen vastzitten in het Nederlandse keurslijf. Of creëer ik dat zelf? Enfin, één ding is wel zeker, voorlopig kom ik niet meer bij de hypotheker.

 

FavoriteLoadingVind ik leuk

Over Alisa Lalicic

Binnen de opleiding Pedagogiek te Tilburg werkzaam als onderwijs-onderzoeksassistent. Ik praat veel en denken doe ik nóg meer. Een blog biedt uitkomst 🙂 Verder houd ik van bakken, hardlopen, muziek luisteren, buiten zijn, de wereld ontdekken en ben ik altijd nieuwsgierig naar de mensen om me heen. De blogs geven een kijkje in de wereld in wat mij bezig houdt.