‘Een balspel? En waarom moeten we in een kring zitten?’ De studenten druppelen langzaam het lokaal binnen terwijl ik intussen alles klaar zet. Ik reageer niet op de opmerking. De vijf minuten die ik nog heb gebruik ik om mezelf in de spiegel op het toilet toe te spreken. ‘You can do this, don’t let your dreams be dreams’ en nog een hele hoop andere Happinez-Paulo Coelho-Brené Brown-achtige mantra’s. Even later sluit ik de deur achter me en nodig ik de studenten uit om in de kring te gaan zitten. Ik voel mezelf langzaam rood worden, mijn handen ijskoud. Typisch gevalletje plankenkoorts. Zouden de studenten zien dat ik nu op mijn kwetsbaarst ben? Zouden ze door hebben dat ik voor mijn gevoel in m’n ondergoed voor de klas sta?

 

Het is inmiddels alweer een paar jaar geleden dat ik in de schoolbanken zat. En nu sta ik zelf in de arena. Al kinderschoenen dragende maak ik kennis met het lesgeven, voor het eerst sinds ik ben afgestuurd. Zo’n echte baan, met echte collega’s dito studenten. Verantwoordelijk zijn. Dat is waar je het uiteindelijk voor doet wanneer je studeert, nietwaar? Met de kennis die je hebt opgedaan, ben je een soort Google voor studenten én inspiratiebron. Ik denk dat het docentschap significant is voor de samenleving. Studenten klaarstomen voor een toekomst in de Nederlandse maatschappij met de kennis die je overdraagt en het verhaal dat jij als docent vertelt.

Ik heb lang gedacht dat je als docent een voorbeeldrol moet innemen. Laten zien hoe het moet. In principe ben je glimp van de toekomst. Toen ik mezelf toesprak in de spiegel en al mantra zingende naar het lokaal liep, besefte ik dat mijn visie op het docentschap is veranderd. Daar waar ik eerder die perfecte voorbeeldrol wilde neerzette haal ik nu juist kracht uit de momenten dat het, voor mijn gevoel, misgaat. Momenten dat ik in mijn ondergoed voor de klas sta. Ik laat de roodheid en de ijskoude handen toe, zonder ze geforceerd naar de achtergrond te stoppen. Elke docent heeft die kwetsbaarheid in zich, het is aan jezelf of je dit verhaal wil vertellen.

‘Perfectie is een vorm van schaamte’ stelt onderzoekster Brené Brown in haar bestseller ‘De kracht van de imperfectie’. Echter weet ik niet zeker of het zo handig is om dit boek in de eerste weken van het docentschap te lezen Het is zoals air-crash-investigation-programma’s kijken vlak voordat je met het vliegtuig op vakantie gaat… Enfin, de stelling heeft een dusdanige invloed op me gehad dat ik mijn kwetsbare verhaal durfde te ‘vertellen’. Er zullen nog vele kwetsbare momenten komen. Ik zie er naar uit gek genoeg. In principe zijn het kleine groeimomenten. En wie weet sta ik over een paar jaar echt in mijn ondergoed voor de klas. Tot die tijd houd ik het braaf bij rood aanlopen en ijskoude handen.

FavoriteLoadingVind ik leuk

Over Alisa Lalicic

Binnen de opleiding Pedagogiek te Tilburg werkzaam als onderwijs-onderzoeksassistent. Ik praat veel en denken doe ik nóg meer. Een blog biedt uitkomst 🙂 Verder houd ik van bakken, hardlopen, muziek luisteren, buiten zijn, de wereld ontdekken en ben ik altijd nieuwsgierig naar de mensen om me heen. De blogs geven een kijkje in de wereld in wat mij bezig houdt.