Ik ben al enkele jaren werkbegeleider van de stagiaires van Fontys verpleegkunde. Ik help hen om hun kennis te verbreden, hun vaardigheden te oefenen en een goede beroepshouding te ontwikkelen. Het lukt mij en mijn collega’s meestal om de stagiaire op het gewenste niveau af te leveren. Maar heel soms zijn er problemen waar wij ons geen raad mee weten. Recentelijk had ik zo’n situatie. Bij een goed functionerende stagiaire begon het leerproces te stagneren. Ze kreeg het maar niet voor elkaar om de laatste kwaliteitsslag te maken die nodig was om haar stage succesvol af te sluiten. Daarbij kwam ze zeer gespannen over. Wij konden er maar niet de vinger opleggen wat er mis was.

Voor dit soort momenten. De momenten dat wij het niet meer weten, heeft de Fontys een mythisch wezen in het leven geroepen. Dit wezen is een bron van wijsheid, een vertrouwenspersoon en soms een regelrecht orakel. Het schitterende wezen heeft jammer genoeg een ontzettend saaie beschrijvende naam gekregen. Men noemt het beestje: ‘de docent-contact-persoon’ (DCP).

Velen kennen dit wezen wel. Het is de docent die jullie voorbereid op stage. Diegene die altijd de moeilijkste vragen stelt tijdens ALS (Action Learning Set). Maar bovenal kennen jullie hem als de persoon die de eindbeoordeling bijwoont. Hij heeft het laatste woord. Hij bepaalt of jij je competenties wel of niet voldoende hebt aangetoond.

Maar jullie weten weinig over zijn verborgen superkrachten. De DCP heeft bijna instinctief door of er problemen zijn, maar grijpt veelal pas in als er een hulpvraag gesteld wordt. Hij houdt (op bijna onzichtbare wijze) contact met het werkveld. Hij neemt het op voor de belangen van de student. Maar bovenal is hij een bron van oplossingen als ik en mijn collega’s het even niet meer weten.

Een e-mail was al genoeg om in contact te komen. Binnen enkele dagen was er een afspraak gemaakt. De DCP-er kwam de afdeling oplopen, en zijn autoriteit was direct merkbaar. Mijn stagiaire was wat opgelaten maar leek zich direct te ontspannen. En ik? Ik voelde mij meteen weer leerling. Of je nu student bent of niet, een docent blijft een soort van rolmodel. Ik was nieuwsgierig of deze docent voor elkaar kon krijgen wat mij niet lukte. Nadat we ons op een rustige plek geïnstalleerd hadden stelde hij de vraag: ‘wat is er aan de hand?’

De stagiaire begon te vertellen en nog voordat zij goed en wel uitgesproken was werd het probleem duidelijk voor de DCP-er. Er was sprake geweest van miscommunicatie tussen de Fontys, stagiaire en mijzelf. Wij verkondigden allemaal dezelfde boodschap maar met andere woorden en dit bracht de stagiaire in verwarring.

Nadat hij duidelijk had gemaakt wat de boodschap was zag ik de stagiaire ontspannen. Het leek bijna letterlijk of er een last van haar schouders afgleed. Met een kort algemeen gesprek en het plannen van de eindbeoordeling kwam het bezoek ten einde.

De dagen daarna leek het wel of de stagiaire het licht had gezien en vleugels had gekregen om ernaar toe te vliegen. Binnen deze dagen heeft zij meer vooruitgang laten zien dan in de voorgaande weken. Ik heb er alle vertrouwen in dat zij haar laatste weken van haar stage succesvol gaat afronden.

FavoriteLoadingVind ik leuk

Over Niels van Dijk

verpleegkundige | amateur-fotograaf | beeldmaker | koffie-fanaat | zoekt naar grenzen