De ene poot zwevend boven het laminaat en de andere poot op de drempel. Een smekende blik ‘alsjeblieft, mag het voor één keer?’ Ik weet niet eens of honden überhaupt in volzinnen denken. Als dat wel het geval is, dan is dat de zin die mijn gasthond zeker dacht. Ik heb genoeg Cesar Millan video’s gezien, Martin Gaus is zóóó 1996. Body language, zegt Cesar. Hoewel ik redelijk kalm op de bank zit, onderuitgezakt zelfs, lukte het toch om op afstand met mijn body de herder van de drempel af te krijgen. Bij de introductie van mijn huis heb ik namelijk de regels met Rondo, zo heet het beest, gedeeld. Geen toegang tot de woon- en slaapkamer. Daar hoef ik geen haren, vlooien en andere viezigheden. De keuken, gang en tuin is het hondenterrein. Dat een aantal keren herhaald, beloond met een koekje bij gewenst gedrag et voilà.

‘De drempel-regel’ is makkelijk uitvoerbaar, daar waren niet zoveel koekjes voor nodig. Het wandelen levert meer problemen op. In de buurt waar ik woon is er een overload aan katten. Niet Rondo’s favoriet. Daar stonden we dan, lijnrecht tegenover een katachtige. Met de ene hand om een lantaarnpaal en de andere in het nekvel van Rondo. Body language amahoela. Rotkat.

Het wandelen blijft voor mij iedere keer weer een uitdaging. Mijn consequentheid wordt op de proef gesteld. Cesars’ methode pas ik keurig toe: beweging, discipline en affectie. Want een kater wel of niet (ja, dat kan op twee manier opgevat worden), met deze uitgangspunten heb ik de herder onder controle. Want ik ben de leider.

Lesgeven is nog steeds, of nog altijd een uitdaging. Ook hier wordt mijn consequentheid op de proef gesteld. Lastig is overigens dat ik meerdere Rondo’s voor mijn neus heb zitten. En een overload aan smartphones. Niet mijn favoriete combinatie. Daar sta ik weer, lijnrecht tegenover een studentachtige. Met de ene hand in mijn zij, en de andere ook ben ik de leider. Hoewel ik ‘beweging’ nog lastig in het onderwijsperspectief kan plaatsen vind ik discipline en affectie mooie uitgangspunten. Lichaamstaal ook overigens. Over de koekjes valt nog te twisten. Bij Rondo is het puur training, consequent zijn en discipline om iets te bereiken. Bij studenten werkt dat in principe hetzelfde. Een klein verschil; de studentachtige onderscheiden zich met de term ‘sociaal wenselijk gedrag’. Maar ach. Zolang zij niet met één voet buiten het lokaal staan, mij smekend aankijken en zeggen ‘alsjeblieft, mag het voor één keer?’, dan ben ik een tevreden leider.

FavoriteLoadingVind ik leuk

Over Alisa Lalicic

Binnen de opleiding Pedagogiek te Tilburg werkzaam als onderwijs-onderzoeksassistent. Ik praat veel en denken doe ik nóg meer. Een blog biedt uitkomst 🙂 Verder houd ik van bakken, hardlopen, muziek luisteren, buiten zijn, de wereld ontdekken en ben ik altijd nieuwsgierig naar de mensen om me heen. De blogs geven een kijkje in de wereld in wat mij bezig houdt.